Η ενδαρθρική έγχυση (ένεση) στο ισχίο είναι ένα χρησιμότατο εργαλείο τόσο για διαγνωστικούς (ενδαρθρικό block), όσο και για θεραπευτικούς λόγους.  Ως διαγνωστικό εργαλείο χρησιμοποιείται για τον καθορισμό της ενδαρθρικής αιτιολογίας των συμπτωμάτων του ασθενή και για να τον διαφοροδιαγνώσουμε από άλλα πιθανά αίτια εξωαρθρικά, όπως μυϊκής αιτιολογίας, ή συμπτωμάτων σχετιζόμενων με την σπονδυλική στήλη. 

Ως θεραπευτικό εργαλείο χρησιμοποιείται προκειμένου να εγχύσουμε στο εσωτερικό της άρθρωσης ή στις περιαρθρικές περιοχές ουσίες, όπως τοπικό αναισθητικό, στεροειδή, υαλουρονικό οξύ, βιολογικούς παράγοντες και μεσεγχυματικά κύτταρα.

Παραδοσιακά η ενδαρθρική έγχυση του ισχίου γινόταν υπό ακτινοσκοπική καθοδήγηση, δηλαδή με ταυτόχρονη λήψη ακτινογραφιών.  Ωστόσο, παρέμενε πάντα ως εμπόδιο το θέμα της ακτινοβόλησης του ασθενή, αλλά και του αυξημένου οικονομικού κόστους, καθώς η διαδικασία αυτή θα έπρεπε να λάβει χώρα σε αίθουσα χειρουργείου.

Πλέον η τάση είναι οι ενδαρθρικές εγχύσεις στο ισχίο να γίνονται υπό υπερηχογραφική καθοδήγηση και έτσι αυτές μπορεί να γίνονται σε περιβάλλον ιατρείου, χωρίς καθόλου έκθεση του ασθενή σε ακτινοβολία  και με χαμηλότερο οικονομικό κόστος. 

Ακόμα και σε περιπτώσεις οστεοαρθρίτιδας του ισχίου, ρήξης επιχειλίου χόνδρου, μηροκοτυλιαίας πρόσκρουσης και άλλων, η ενδαρθρική έγχυση του ισχίου αποτελεί ένα χρησιμότατο εργαλείο για την ανακούφιση των συμπτωμάτων του ασθενή και την μετάθεση στο χρόνο μιας επικείμενης χειρουργικής επέμβασης.